Вајб-кодирање наспроти Агентско инженерство: Иднината на програмирањето во ерата на автономната вештачка интелигенција

Во транзицијата кон развој на софтвер поддржан од вештачка интелигенција (ВИ), познатиот дански програмер, претприемач, писател и возач на тркачки автомобили Давид Хајнемајер Хансон (DHH) нуди исклучително нијансиран поглед на вајб-кодирањето (Vibe Coding) наспроти агентското инженерство (Agentic Engineering) (или она што тој претпочита едноставно да го нарече „програмирање со агенти“). Иако овие термини честопати се користат како синоними, неговата анализа открива јасна граница помеѓу третирањето на софтверот како апсолутна „црна кутија“ и неговото управување со длабока архитектурна доследност.

1. Одбојноста кон маркетиншката терминологија

DHH изразува силно незадоволство кон моменталниот вокабулар што се појави околу овие нови практики:

• „Агентско инженерство“: Тој ја отфрла оваа фраза како „маркетиншки глупости“ (marketing slob speak) кои мрзливо се лепат на секој производ со вештачка интелигенција за да звучи постручно.

• „Вајб-кодирање“: Тој забележува дека овој термин „мириса точно на сцената на 'script kiddies' од почетокот на 2000-тите“ — упатувајќи на луѓе кои слепо копирале и лепеле PHP скрипти од интернет без да разберат ниту една линија од она што го извршуваат.

2. Дефинирање на границите: Вајб-кодирање наспроти развој забрзан со агенти

DHH повлекува остра линија помеѓу овие два пристапи, пред сè врз основа на тоа дали човекот воопшто ја гледа и разбира суштината на генерираниот код:

• Вајб-кодирање (Пристап на „црна кутија“): DHH го дефинира чистото вајб-кодирање како процес во кој му кажувате на ВИ агентот да изгради софтвер за вас без воопшто да ја погледнете имплементацијата. Тој успешно го тестираше овој пристап при креирањето на неговата апликација Omawrite (минималистичка алатка за пишување во markdown, напишана во C++ и Qt). Тој намерно го третираше ова како „100% експеримент со црна кутија“, дејствувајќи исклучиво како корисник со свое мислење за тоа како треба да се однесува една дигитална машина за пишување, без да прочита ниту еден ред од изгенерираниот C++ код.

• Развој забрзан со агенти (Архитектонски пристап): Наспроти вајбањето, овој пристап го води вистински програмер кој задржува длабоко разбирање за софтверските примитиви, квалитетот на кодот и системската архитектура. Програмерот активно го проверува кодот, ги оценува неговите пропорции и ја одржува системската строгост неопходна за долгорочно здравје на софтверот.

3. Опасноста од „вајбање“ на големи и комплексни системи

Иако вајб-кодирањето функционира одлично за мали, независни проекти изградени од нула (како што се едноставни уредници за текст или видео), DHH предупредува дека овој пристап доживува сериозен неуспех кога се применува на големи апликации во реално производство:

• Експериментот со Basecamp 5: Во февруари 2026 година, компанијата 37signals се обиде да го забрза развојот на Basecamp 5 дозволувајќи им на нивните дизајнери директно да „вајбаат“ со агенти за самостојно да имплементираат нови функционалности.

• Акумулација на архитектурен „хаос“: Иако поединечните барања за спојување на кодот (pull requests) изгледаа оправдани и функционални сами по себе, нивниот колективен резултат „целосно ја уништи архитектурата на системот“. Крајниот производ беше хаотична „топка од кал“ (ball of mud) која бараше искусните човечки програмери да интервенираат и со денови рачно да го чистат кодот за да ја вратат кохезивната архитектура на апликацијата.

• Архитектонското тесно грло: DHH заклучува дека за да можете успешно да практикувате вајб-кодирање на значителни, постоечки бази на код, вие сè уште мора да бидете програмер за да ја зачувате архитектонската флексибилност што овозможува системот да се развива лесно и евтино во иднина.

4. Новата улога на програмерот: Од „занаетчија“ до „Да Винчи“

Дури и за искусните програмери кои целосно ги прифаќаат агентите во секојдневната работа, природата на нивното дејствување доживува длабока промена:

• Првиот агентски момент (ноември 2025 – февруари 2026 година): На почетокот, програмерите го користеа своето искуство за детално да ги пропишат патеките за имплементација, кажувајќи им на агентите точно како да ги изградат работите.

• Ера на целосна автономија: Денес, претераното специфицирање всушност ги оштетува перформансите на најнапредните модели како Fable и Opus 5. Кога луѓето премногу микро-менаџираат или диктираат код чекор-по-чекор, агентот создава резултати со понизок квалитет.

• Моделот „Да Винчи“: Модерниот програмер дејствува како уредник и координатор, и не пишува рачно код. DHH го споредува ова со Леонардо да Винчи кој раководи со своето студио со талентирани ученици: учениците го вршат финото обликување на мермерот, додека мајсторот стои настрана, ги оценува пропорциите и ги поттикнува агентите да ги поедностават работите кога тие премногу го комплицираат системот. Човечкиот фокус се префрла на „диференцијална евалуација“ — користење на сопствениот вкус и интуиција за брзо избирање на најдоброто решение од неколкуте алтернативи понудени од вештачката интелигенција.

5. Демократска „реформација“ на софтверот

На крајот на краиштата, оваа нова парадигма служи како „момент на реформација“ за целата технологија, целосно заобиколувајќи ја традиционалната „класа на програмери“. Преведувајќи ги сложените хиероглифи на кодирањето на чист природен јазик, агентите делуваат како нов „Камен од Розета“. Ова им овозможува на луѓето без класично инженерско образование — како на пример најпознатиот светски јутубер PewDiePie кој изгради свој сопствен „Совет на вештачки интелигенции“ — самостојно да развиваат и одржуваат софистициран софтвер со отворен код на GitHub без да знаат да напишат ниту една линија рачен код.

Погледнете ја целата дискусија

Целото интервју во кое DHH детално зборува за овој транзициски период, неговиот нов оперативен систем Omarchy Linux и иднината на нашата професија можете да го погледнете на следниот линк: